Σειρές:Ομολογίες
Duration:57 Λεπτά 34 Δευτερόλεπτα
«Ιδού πάντα ταύτα εργάζεται ο Θεός δις και τρις μετά του ανθρώπου δια να αποστρέψει την ψυχή αυτού από του λάκκου ώστε να φωτισθεί εν τω φωτί των ζώντων» Ιώβ λγ΄:29, 30. Οι γονείς μου κατάγονται από ένα χωριουδάκι στο Πήλιο και εγώ γεννήθηκα και μεγάλωσα στον Βόλο. Έχω αρκετά καλές αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια μιας και ήμασταν μια συγκροτημένη οικογένεια χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Με τα πράγματα του Θεού δεν είχαμε κάποια σχέση πέρα από μια εκκλησία στο χωριό που πηγαίναμε καμιά φορά. Αυτό που θυμάμαι είναι ότι από μικρός ήμουν πολύ ζωηρός και είχα μια τάση προς το κακό. Μεγαλώνοντας επειδή ήμουν δυνατό παιδί μιας και έκανα αθλητισμό δεν φοβόμουν να κάνω διάφορα πράγματα και να μπλέκω σε περιπέτειες. Ασχολήθηκα αρχικά με το κολύμπι και μετά έπαιζα πόλο στην ομάδα του Βόλου μέχρι τα 16 μου χρόνια. Τότε έπαθα ένα σοβαρό ατύχημα. Είχαμε πάει για μπάνιο με κάποιους φίλους και κάνοντας βουτιές από μια εξέδρα, δεν πρόσεξα και αντί να βουτήξω επιφανειακά μιας και ήταν ρηχά τα νερά, βούτηξα κάθετα. Το αποτέλεσμα ήταν να σπάσω τον αυχένα μου. Ένιωσα σαν να με χτύπησε ένα σφυράκι στο κεφάλι και παρέλυσε όλο μου το σώμα. Με πήγαν στην Θεσσαλονίκη όπου έκατσα περίπου 3 μήνες στο νοσοκομείο. Εκεί αποκαταστάθηκε το κάταγμα στους σπόνδυλους αλλά παρέμεινε η βλάβη στον νωτιαίο μυελό η οποία μου άφησε κάποια κινητικά προβλήματα, όπως αστάθεια στο βάδισμα και πρόβλημα στην συνεργασία των μυών μεταξύ τους. Το πρόβλημα ήταν εμφανές αλλά σχετικά ήμουν σε καλή κατάσταση και μπορούσα να κάνω αρκετά πράγματα εκτός από το να τρέξω και να σηκώσω μεγάλα βάρη. Μέσα σ’ αυτή την ταλαιπωρία δεν αναζήτησα καθόλου τον Θεό… γιατί δεν υπήρχε και κανείς να έρθει να μου μιλήσει για τον Θεό και να μου δώσει αφορμή να τον εκζητήσω. «Ένας μηνυτής μεταξύ χιλίων...» όπως λέει ο λόγος του Θεού. Ξαναπήγα σχολείο, βρήκα ένα φίλο που είχε μείνει κι αυτός στην ίδια τάξη και συνεχίσαμε να κάνουμε μαζί ότι κάναμε πριν. Εν τω μεταξύ λόγω του ατυχήματος είχα επωφεληθεί και είχα πάρει περισσότερα δικαιώματα από τους γονείς μου. Γύρναγα σπίτι αργά, έπαιρνα το αμάξι του πατέρα μου χωρίς να έχω δίπλωμα -με το πρόσχημα ότι είχα δυσκολία να περπατήσω- και κάπου εκεί στο λύκειο δοκίμασα και το πρώτο τσιγάρο χασίς. Στην πορεία έχοντας ήδη ένα επίδομα από το ΙΚΑ και κάνοντας κάποιες δουλίτσες απέκτησα μια σχετική ανεξαρτησία και σε ηλικία 20 ετών έφυγα από το σπίτι και έμεινα μόνος. Έπινα πλέον ναρκωτικά σε καθημερινή βάση, έβγαινα πολύ τη νύχτα με διάφορες παρέες και γενικά προσπαθούσα να ζήσω τη ζωή μου. Η αναπηρία με εμπόδιζε στο να βγω από τα όρια μου, πράγμα που το ήθελα και δεν μπορούσα να το κάνω. Για παράδειγμα όταν έπινα πολύ αλκοόλ μετά δεν μπορούσα να περπατήσω, ή όταν αγόραζα ναρκωτικά πάντα σκεφτόμουν ότι αν γίνει κάτι και μας πιάσουν δεν θα μπορέσω να τρέξω. Γενικά ήταν ένα φρένο για μένα -προς το καλό πιστεύω- γιατί η ζωηράδα που είχα σαν χαρακτήρας δεν είχε φύγει, όμως πλέον το πνεύμα ήταν πρόθυμο αλλά η σάρκα ασθενής. Κάποια στιγμή μπήκα σαν συνέταιρος σε ένα μπαράκι μαζί με έναν παλιό μου φίλο από το λύκειο. Εκείνος είχε πιστέψει στον Χριστό στα 20 του χρόνια, είχε αναγεννηθεί και βαπτιστεί με Πνεύμα Άγιο, αλλά δεν μπόρεσε να ακολουθήσει για πολύ και είχε βρεθεί πάλι στον κόσμο. Τελικά το μπαράκι δεν πήγε καλά, το κλείσαμε και εκείνος άνοιξε μια φοιτητική λέσχη. Κάναμε πολύ παρέα και κάποια στιγμή σε μια συζήτηση σχετικά με ένα βιβλίο για το 666 και το χάραγμα του αντιχρίστου που διάβαζα τότε, μου σύστησε να διαβάσω την Αγία Γραφή. Δεν μου είπε τίποτα παραπάνω ούτε για εκκλησία, ούτε κάτι άλλο. Πιστεύω και γιατί εκείνος τότε δεν ακολουθούσε αλλά και επειδή φοβόταν μήπως μου δημιουργήσει κάποιο πρόβλημα στην σχέση με την γυναίκα μου. Ξέχασα να αναφέρω ότι από ηλικίας 18 χρονών ήμουν με την σημερινή γυναίκα μου, τη Νατάσα με την οποία εκείνη την εποχή συζούσαμε. Πράγματι βρήκα σπίτι μια Καινή Διαθήκη στην ερμηνεία του Τρεμπέλα και άρχισα σιγά-σιγά να τη διαβάζω. Αργότερα μου πρότεινε να προσεύχομαι και έτσι όταν ξάπλωνα άρχισα να λέω το «Πάτερ Ημών». Βέβαια η ζωή μου συνέχιζε στον ίδιο ρυθμό. Διαβάζοντας την Αγία Γραφή και προσευχόμενος, πάλι σε κάποια συζήτηση ο αδελφός αυτός μου είπε ότι η σωστή προσευχή πρέπει να γίνεται στα γόνατα. Το υιοθέτησα, ξεκίνησα να το κάνω και σε κάποια στιγμή αναγεννήθηκα. Στο μυαλό μου έχω την εικόνα μιας προσευχής στο σπίτι μου όπου έκλαιγα ασταμάτητα και εξομολογιόμουν τις αμαρτίες μου. Ερχόντουσαν εικόνες στην σκέψη μου από πράγματα που είχα κάνει και εγώ τα καταδίκαζα και ζητούσα από τον Θεό να με συγχωρήσει. Αυτό που ένιωθα εκείνες τις μέρες ήταν μια μεγάλη δίψα. Μια δίψα να ζήσω αυτή την εμπειρία όσο μπορούσα περισσότερο. Έτσι αποχωρίστηκα τα ναρκωτικά που ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Μια μέρα άνοιξα το συρτάρι και ότι είχα το πέταξα. Αυτό που ζούσα ήταν κάτι πολύ μεγαλύτερο και οτιδήποτε με εμπόδιζε να το ζήσω στην πληρότητα του, ήθελα να το αποβάλλω. Τότε μου είπε ο αδελφός ότι «υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που ζουν αυτό που ζεις εσύ και εγώ». Μου έβαλε και άκουσα κάποια κηρύγματα του Λεωνίδα Φέγγου από την Αποκάλυψη και πάλι όμως χωρίς να μου αναφέρει κάτι για την εκκλησία της Πεντηκοστής. Είχε επιστρέψει και είχε αρχίσει να πηγαίνει πάλι στην εκκλησία. Θυμάμαι ένα απόγευμα που ήμασταν σπίτι του, μας άφησε με την γυναίκα του και έφυγε χωρίς να μας πει που πηγαίνει. Κατάλαβα ότι πήγαινε να βρει αυτούς τους ανθρώπους που ακολουθούν τον Θεό, τον παρακολούθησα αλλά στον δρόμο τον έχασα. Τελικά αφού δεν μου έλεγε με τίποτε που πάει αποφάσισα να προσευχηθώ . Τότε μιλούσα για τον Θεό και στη μητέρα μου, η οποία είχε ξεκινήσει να διαβάζει την Αγία Γραφή. Έτσι της είπα να προσευχηθούμε μαζί γιατί είχα διαβάσει ότι αν συμφωνήσουν δύο στην προσευχή, θα γίνει σ’ αυτούς το αίτημά τους. Μετά από μια ή δύο μέρες γυρίζοντας η αδελφή μου σπίτι με ένα ταξί, ο ταξιτζής της έδωσε ένα ευαγγελιστικό φυλλάδιο, το οποίο στο τέλος έγραφε το όνομα και τη διεύθυνση της Ελευθέρας Αποστολικής Εκκλησίας. Η μητέρα μου σκέφθηκε ότι είναι η απάντηση στην προσευχή μας, μου το έδωσε και το ίδιο απόγευμα που πήγα στη φοιτητική λέσχη βρήκα για πρώτη φορά τον αδελφό να έχει μπει στο ίντερνετ και να είναι στη σελίδα της Ελευθέρας Αποστολικής Εκκλησίας της Πεντηκοστής. Τότε συνειδητοποίησα ότι ο Θεός με άκουσε και μου απάντησε και με έπιασαν τα κλάματα. Ξεκίνησα και εγώ να πηγαίνω στην εκκλησία νοιώθοντας μια τρομερή χαρά μέσα μου. Μίλησα στη γυναίκα μου, όμως εκείνη μου είπε «δεν ξέρω αν θέλω να συνεχίσω μαζί σου έτσι όπως είσαι τώρα». Ένα βράδυ όπως γύρισα στο σπίτι, μου ζήτησε μόνη της να προσευχηθούμε. Όπως είχαμε γονατίσει ξαφνικά την άκουσα δίπλα μου να δοξάζει και κατάλαβα ότι την είχε επισκεφθεί το Πνεύμα του Θεού. Εκείνο το βράδυ αναγεννήθηκε. Κάναμε το θέλημα του Θεού, παντρευτήκαμε, βαπτιστήκαμε στο νερό και σε μια βδομάδα περίπου βαπτιστήκαμε μαζί σε μια προσευχή με Πνεύμα Άγιο. Ήμουν πια πλήρης χαράς. Θα ήθελα να πω το εξής. Οι άνθρωποι που έχουν δοκιμάσει ναρκωτικά, έχουν ζήσει έντονες εμπειρίες και γι’ αυτό δεν μπορούν να τα αποχωριστούν, αλλά αν γευτείς τη χαρά, την αγαλλίαση, την ειρήνη που σου δίνει το Πνεύμα το Άγιο, καταλαβαίνεις ότι είναι κάτι τόσο ανώτερο ώστε μπορεί να σε ελευθερώσει από οτιδήποτε έχεις ζήσει. Αυτό ήταν που έζησα εγώ εκείνη την ώρα και κομμάτια αυτής της εμπειρίας, άλλοτε μικρότερα και άλλοτε μεγαλύτερα ζούμε από τότε καθημερινά. Στην πορεία μας μαζί με τον Κύριο κάναμε δυο παιδάκια, βρήκα μια σταθερή δουλειά με πολύ καλές συνθήκες όπου εργάζομαι ακόμη, ο Θεός ενήργησε και με τακτοποίησε σε όλα τα επίπεδα της ζωής μου. Θέλω να πω και κάτι που ζω τον τελευταίο χρόνο. Μετά από 20 χρόνια φυσιοθεραπείας και χωρίς να έχω δει κάποια βελτίωση όσες φορές είχα προσπαθήσει ήμουν πλέον σε μία φάση συντήρησης. Η κατάσταση όμως χειροτέρευε και ο φυσιοθεραπευτής με προειδοποίησε ότι αν συνεχίσω έτσι σε λίγα χρόνια θα χρειάζομαι βοήθημα για να περπατήσω. Αυτό με ταρακούνησε κι ενώ μέχρι τότε πίστευα αποκλειστικά σε μια απότομη θεραπεία από τον Θεό όπου σε μια στιγμή χρόνου θα άλλαζαν όλα, άρχισα μελετώντας την Αγία Γραφή να πιστεύω και στην βελτίωση που μπορεί να χαρίσει ο Θεός και στην ενδυνάμωση. Τα πράγματα ήταν δύσκολα, το σώμα μου κάποιες στιγμές δεν υπάκουε στο πνεύμα και ήταν ακυβέρνητο. Αν το δούμε όπως γράφει ο Λόγος του Θεού και στην σχέση του Χριστού με την εκκλησία θα το καταλάβουμε. Ξεκίνησα όμως με την χάρη του Θεού μια έντονη προσπάθεια, πήρα ένα τρίκυκλο ποδήλατο για να κυκλοφορώ, άρχισα κολύμβηση, ιππασία και μετά από 1 χρόνο είδα τέτοια πρόοδο που ούτε ο ίδιος ο φυσιοθεραπευτής περίμενε. Πιστεύω ότι διά του ενδυναμούντος με Χριστού στο μέλλον ίσως μπορέσω ακόμα και να τρέξω.
Radio Player
Σύνδεση